Eastwood 2008 double bill: Changeling / Gran Torino

 Changeling 

Με το "Letters from Iwo Jima" ο Ίστγουντ έχει φτάσει σε ένα σχεδόν ανάρμοστο καλλιτεχνικό ζενίθ και το "Changeling", με την Αντζελίνα Τζολί πρώτο όνομα, ξένισε τότε αρκετούς.

Τώρα όμως που έχει περάσει καιρός, η σταρ όψη των πραγμάτων έχει αλλάξει και η σειρά των δημιουργιών συνεβη με ρυθμό Γούντι Άλεν, είναι καιρός να επανεκτιμηθεί για ένα (τουλάχιστον) απ’ τα πράγματα που είναι. Μια μικρή αδελφή ιστορία του "Mystic River", κρίσιμα μετακινημένη από τον ρεαλισμό της γειτονιάς στην μυθοποιΐα των προαστίων του ’30, με λαμπρή, διευρυμένη αντίληψη του villain στο θεσμοθετημένο κράτος, αλλά και μια συγκλονιστική εξερεύνηση μιας κάποιας λύτρωσης στο ίδιο το πρόσωπο του Κακού – τον φονιά μικρών παιδιών.

Δείχνει το μέτρο της επαναστατικότητας και της περιφρόνησης της πεπατημένης η μεταχείριση του φονιά του, η σκηνή του απαγχονισμού είναι ένα ντραγερικό ιντερμέδιο ταινίας στην ταινία, από τις απάτητες κορυφές συσχετισμού με την ψυχολογία του κοινού και κυριαρχίας στο ύφος μιας σκηνοθεσίας.

Ακόμα και στην ερμηνεία της Τζολί, που ίσως θα πρόσαπτες μια υπερβολική ευγένεια του Ίστγουντ στην περσόνα της σταρ, διαβλέπεις την εξωκινηματογραφική ευμένεια μιας σκηνοθεσίας, μαζί με μια σαρδόνια διάθεση εκτροπής της συμπάθειας του κοινού προς, -κι όμως!- την πλήρους υποφοράς ανθρωπιά του Τέρατος.

 

Gran Torino

Tα φαντάσματα του παρελθόντος, ιστορικά (ο πόλεμος της Κορέας), κινηματογραφικά (η περσόνα ενός σταρ), μυθοπλαστικά (ο Ίστγουντ είναι ο κατ’ εξοχήν δημιουργός «Φαντάσματος» στις περισσότερες ταινίες του) είναι όλα στη θέση τους, ενωμένα, δυνατά (…), σε περιστοιχειώνουν και θέλουν το ένοχο αίμα σου.

Και το "Gran Torino", πίσω απ’ την ξανά ουδόλως πατερναλιστική ιστορία προστασίας μιας οικογένειας Χμονγκ, καταγράφει την στιγμή που εν μέσω, ίσως, κινηματογραφικής δόξας, αποφασίζεις τον θάνατό σου. Θα είσαι μόνος, θα είσαι εσταυρωμένος, όχι από θρησκευτική πίστη αλλά σαν σύμβολο θυσίας (όχι στους άλλους, στην ουσία της ύπαρξης), θα είσαι ένα φάντασμα και συ. Είναι δύσκολο να διακρίνεις εντός της κραταιάς αίγλης της Εικόνας, σε πόσο αθόρυβη σεμνότητα ο Ίστγουντ καταγράφει το τέλος των φαντασμάτων του, όμως το "Gran Torino", σκωπτικό βαθιά και συνειδητό σθεναρά ως προς το τελικό ασήμαντο μέγεθος του καθένα μας, είναι εκεί, δεν μένει παρά να δεις πίσω απ’ τη φασαρία ή την εντυπωσιακότητα το μέγεθος της κατανόησης και της συμπάθειάς του προς όλους εμάς, με τον ίδιο πρώτο, στην τόσο θλιβερή που να καταλήγει αισιόδοξη διαπίστωση πως δεν είμαστε παρά φθαρτές οντότητες σ’ έναν σύμπαν που μόνο οι πράξεις μας, πρόσκαιρα, νοηματοδοτούν.